Log in Register

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *
Menu
 நிறைவுப்பெற்ற கதைகள் (Completed stories) --- தொடர் கதைகள் (Ongoing stories) --- ஆசிரியர் வாரியாக தொகுக்கப் பட்ட நிறைவுப்பெற்ற கதைகள் (Completed stories by Author) --- தமிழ் தொடர் அத்தியாயங்கள் (Tamil Episodes) --- கதைகள் (Stories) --- காதல் தொடர்கள் (Romantic stories) --- சிறு கதைகள் (Short stories) --- காதல் சிறு கதைகள் (Romantic short stories) --- Chillzeeயில் எழுதுங்கள் (Write @ Chillzee) --- வகை வாரியாக பிரிக்கப் பட்ட சிறு கதைகள் (Short stories by category) --
× Share your stories here!

heart நீ பார்த்த விழிகள்..!! 10 - சித்ரா.வெ.

15 May 2019 22:52 #1 by Chithra V

  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder

  • Posts: 1876
  • Like received: 633


  • “ஹரியை நான் அம்மான்னு கூப்பிடட்டுமா?” என்று மகள் கேட்டதும், மகேஷ்வரனுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

    “குழந்தை முன்பு எதை பேச வேண்டும் என்று இந்த அம்மாவிற்கு தெரிவதேயில்லை..” என்று நினைத்து அன்னை மீது எரிச்சல் கொண்டவன்,

    “உன்னோட அம்மா சௌமியா.. நான் தான் சொல்லியிருக்கேன் இல்ல..” என்றான்.

    “அம்மாக் கூட இருந்தது எனக்கு ஞாபகமே இல்லையே ப்பா.. அம்மாவை தான் சாமிக் கூப்பிட்டுக்கிச்சு.. இனி அவங்க வர மாட்டாங்கன்னு நீ தானே சொன்ன.. அப்போ ஹரி அம்மாவா ஆகலாமில்ல..”

    “ஹரி ரிஷிக்கு அம்மாடா..”

    “ரிஷிக்கு அம்மாவா இருந்தா எனக்கு அம்மாவா ஆக முடியாதா? எனக்கு அம்மா இல்ல, ரிஷிக்கு அப்பா இல்ல.. அப்போ ஹரி எனக்கு அம்மாவா ஆகட்டும்.. நீங்க ரிஷிக்கு அப்பாவா ஆயிடுங்க.. நாம எல்லாம் ஒரே வீட்ல இருக்கலாம்..” என்று ஒரு பெரிய விஷயத்தை குழந்தை சர்வ சாதாரணமாக கூறியது.

    இப்போதெல்லாம் குழந்தைகள் நிறையவே யோசிக்கிறார்கள். தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் ஏதோ ஒரு காரணத்தை கூறி சமாதானம் செய்ய முடியாது என்பது மகேஷ்வரனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

    “இதெல்லாம் நாம முடிவு செய்ய முடியாதுடா.. கடவுள் தான் முடிவு செய்யணும்.. ஹரி உனக்கு அம்மாவா ஆகணும்னு கடவுள் முடிவெடுத்திருந்தா அது கண்டிப்பா நடக்கும் டா..” என்றான்.

    “என்னோட அம்மாவை தான் சாமி தன்னோட கூட்டிட்டு போயிட்டார்ல்ல.. அதனால ஹரியை எனக்கு அவர் அம்மாவா ஆக்கிடுவார்..” என்று குழந்தை மகிழ்ச்சியோடு கூறியது.

    “ம்ம் அப்போ சரி.. சாமியே ஹரியை உன்னோட அம்மாவா ஆக்கற வரை வெயிட் பண்ணணும்.. அப்படியில்லாம டெய்லி இப்படி என்கிட்டேயோ இல்லை ஹரிக்கிட்டேயோ கேட்டு தொந்தரவு செய்யக் கூடாது..” என்று சொல்லவும், குழந்தையும் அந்த நேரத்திற்கு சரி என்று தலையை ஆட்டியது.

    பின் சுபிக்‌ஷாவை படுக்க வைத்தவன், ஏதேதோ கதை சொல்லி அவளை உறங்க வைத்துவிட்டு சாப்பிட கீழே இறங்கிச் செல்ல, சுசீலா இன்னும் விழித்துக் கொண்டு தான் இருந்தார். எப்படியோ பேத்தி மகனிடம் மாலை நடந்ததை கூறியிருப்பாள் என்று தெரியும், அதை வைத்து மகனது திருமணப் பேச்சை ஆரம்பித்திட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தார்.

    அதற்கேற்றார் போல், “குழந்தை முன்ன என்ன பேசணும்னு தெரியாதா ம்மா.. என்னெல்லாமோ பேசியிருக்கீங்க.. அதுவும் பிரியாக்கிட்ட இப்படி பேசியிருப்பீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கல..

    மிதுனாவோட அப்பாவை பிரியா கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டது உங்களுக்கு பிடிக்கலன்னு தெரியும், முன்னல்லாம் அதைப்பத்தி பேசுவீங்க.. அதுல பிரியா தப்பு எதுவும் இல்ல, அவ பாவம்னு சொன்னாலும் புரிஞ்சுக்க மாட்டீங்க.. இங்க வந்துட்டு போனதுல இருந்து பிரியா இப்படி இருக்கான்னு சொன்னப்போ, அதைப்பத்தி ஏதாவது பேசி காயப்படுத்தியிருப்பீங்கன்னு நினைச்சேன்.. ஆனா இப்படி உங்க மனசுல ஒரு எண்ணம் இருக்கும்னு நான் நினைச்சே பார்க்கலம்மா..

    இதுவரைக்கும் சௌமியா தான் உன்னோட அம்மா.. அவ சாமிக்கிட்ட போயிட்டா.. இனி வர மாட்டா.. உனக்கு அப்பா மட்டும் தான்னு குழந்தைக்கு புரிய வச்சிருந்தேன்.. அதை குழந்தையும் தெளிவா ஏத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.. இப்போ நீங்க பேசினதை கேட்டு ஹரி எனக்கு அம்மாவா வேணும்னு கேட்கிறா? அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போறீங்க..” என்று மகேஷ்வரன் கேட்டான்.

    “இது நான் சொன்னதால குழந்தை கேட்கல டா.. அப்பப்போ அந்த வீட்டுக்கு அவளை கூட்டிட்டுப் போற.. அங்க தங்க வைக்கிற, அப்போ அங்க அந்த ஹரியும் மிதுனாவும் சொல்லிக் கொடுக்கறது தான் குழந்தை இப்படில்லாம் கேட்குது..” என்று சுசீலா இருவரையும் குற்றம் சாட்ட,

    “வேண்டாம் ம்மா.. வாய்க்கு வந்ததை பேசாதீங்க.. பிரியா, மிதுனா அவ்வளவு கேவலமா நடந்துக்க மாட்டாங்க.. ஆனா உங்களுக்கு தான் இப்படியெல்லாம் புத்தி போகுது.. ஏன் இப்படி தப்பா யோசிக்கிறீங்கன்னு தெரியல..” என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டான்.

    “சரிடா நான் இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறேன்னா எதனால.. என்னோட பையனுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கணும்னு எதிர்பார்ப்பது தப்பா டா.. எத்தனை நாள் உன்கூட இருந்து உன்னையும் சுபியையும் நான் பார்த்துக்க முடியும், உன்னையும் சுபியையும் பார்த்துக்கிற நல்ல பொண்ணா பார்த்து உனக்கு கல்யாணம் செய்யணும்னு நினைக்கிறேன்.. அதை தப்புன்னு சொல்வியா?”

    “உங்க பையன் ஒன்னும் கல்யாணம் ஆகாத வாலிபன் கிடையாது.. 40 ஐ நெருங்க போகுது.. ஐந்து வயது பெண் குழந்தைக்கு அப்பா.. எனக்கு ஒரு சின்ன பொண்ணா பார்த்து கல்யாணம் செய்யணும்னு எண்ணத்தை விடுங்க.. எனக்கு ஒரு மனைவியை விட, என்னோட பொண்ணுக்கு நல்ல அம்மா தான் வேண்டும், நீங்க பார்க்கற பொண்ணு சுபிக்கு நல்ல அம்மாவா காலம் முழுதும் இருப்பான்னு உங்களால கேரண்டி கொடுக்க முடியுமா?”

    “அப்போ ஹரிப்பிரியாவை தான் கல்யாணம் செஞ்சுக்குவேன்னு சொல்றீயா?”

    “வாழ வேண்டிய வயசுல சந்தோஷமாவும் வாழாம.. இப்போ இப்படி தனியா வேற நின்னுடுச்சே அந்த பொண்ணு.. அதுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை திரும்ப அமையணும்னு எத்தனையோ முறை மனசுல நினைச்சிருக்கேன்.. ஆனா நான் அவளை கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும்னு நினைச்சு பார்த்ததில்லை.. அப்படி நினைச்சு பார்க்கிறதும் தப்பு.. ஆனா அப்படி செஞ்சுக்கிட்டா என்னன்னு இப்போ குழந்தையை மட்டுமில்ல, என்னையும் யோசிக்க வைக்கிறீங்க..

    ஆனாலும் நீங்க இப்படி பேசினதுக்கு பிறகு பிரியாக்கிட்ட இதை கேக்கவும் முடியாது.. அதனால எனக்கு கல்யாணமே வேண்டாம் விட்டுவிடுங்க.. எனக்கு சுபிக்‌ஷா, அவளுக்கு நான் மட்டும் போதும்னு கடவுள் முடிவு செஞ்சுருந்தா நாங்க அப்படியே தனியாவே இருந்துட்றோம்.. எனக்கு இன்னொரு கல்யாணமே வேண்டாம்..” என்று தீர்மானமாக கூறிவிட்டு சென்றுவிட்டான்.

    மறுநாள் கல்லூரியில் மிதுனாவை பார்த்து மகேஷ்வரன் மன்னிப்பு கேட்டான். எப்படி அவனுக்கு விஷயம் தெரிந்தது என்பது போல் மிதுனா யோசிக்க,

    “அம்மா பிரியாக்கிட்ட பேசும்போது சுபியும் கேட்ருக்கா..” என்றான்.

    குழந்தையை வைத்துக் கொண்டா இப்படியெல்லாம் பேசுவார்கள் என்பது போல் மனதில் நினைத்துக் கொண்டவள், “பரவாயில்ல விடுங்க அங்கிள்.. அவங்க இப்படி யோசிக்கிறாங்கன்னு எனக்கு தெரியும், ஆனா ஹரிக்கு தெரியாது.. அதான் உங்க அம்மாவை பத்தி தெரிஞ்சிக்காம உங்க வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க..”என்றாள்.

    இதுவரை ஹரிப்பிரியா வீட்டிற்கு வந்ததில்லை என்பதை மகேஷ்வரனும் அப்போது தான் யோசித்தான். சுசீலாவிற்கு பிரியாவை பிடிக்காது. அவளை குறை சொல்வது போல் எப்போதும் பேசுவார்கள். அவனும் சௌமியாவும், அவன் தந்தையும் அது தப்பு என்பது போல் அவருக்கு எடுத்து சொல்வார்கள். ஆனால் அவர் அப்போதும் புரிந்துக் கொள்ள மாட்டார்.

    ஏதாவது பொது நிகழ்ச்சியில் சந்தித்துக் கொள்ள நேர்ந்தாலும் “ பிரியா மனசு கஷ்டப்பட்றது போல பேசக் கூடாது..” என்று சொல்லி தான் அவனது தந்தை சுசீலாவை அழைத்து வருவார்.

    அவனது தந்தை, சௌமியா இருவரும் இறந்த பின் சுசீலாவும் வெளியில் வருவதை குறைத்துக் கொண்டார். பிரியாவும் வீட்டுக்கு வந்தாலும் சுசீலா ஏதாவது பிரியா வருத்தப்படுவது போல பேசி விடுவாரோ என்று அவள் வராமல் இருப்பது நல்லது என்று நினைத்து அவளை இதுவரை வீட்டுக்கெல்லாம் அழைத்ததில்லை. சௌமியா இறந்த போது மட்டும் இறுதி சடங்கின் போது வந்து போயிருக்கிறாள்.

    ஆனால் மிதுனா தன் அன்னையை பற்றி தெரிந்து தான் பிரியாவை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்ததில்லை என்று நினைக்கும் போது அவனுக்கே ஒருமாதிரி இருந்தது.

    “சாரி மிதுனா.. அம்மாக்கு எப்போதும் பிரியாவை அவ்வளவாக பிடிக்காது.. பணத்துக்காக தான் உங்க அப்பாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதா சொல்வாங்க.. எடுத்து சொன்னாலும் புரிஞ்சிக்க மாட்டாங்க.. அதான் அவங்களுக்கு சொல்லி புரிய வச்சு பிரயோஜனமில்லைன்னு விட்டுட்டோம்..”

    “என்ன அங்கிள் எனக்கு அவங்களை பத்தி தெரியாதா? சௌமியா சித்தியை பார்க்க வரும் போதே ஹரியைப் பத்தி என்கிட்ட அப்படி தான் பேசுவாங்க.. அதில்லாம எனக்கு அப்பான்னு ஒருத்தர் இருந்தாரே அவர் இறந்த போது கூட ஹரியை துரத்தி விட்ற சொல்லி என்கிட்டயே சொன்னாங்க.. அப்படி நான் செய்யலன்னு தான் என்கிட்டயே அவங்க பேசறதை குறைச்சிக்கிட்டாங்க..”

    “விட்டு தள்ளு அவங்க அப்படித்தான் மாத்த முடியாது.. அப்புறம் நான் பிரியாக்கிட்ட நேர்ல மன்னிப்பு கேட்கணும் மிதுனா..”

    “வேண்டாம் அங்கிள் இப்போதைக்கு உங்களை பார்த்தா ஹரிக்கு அதே ஞாபகமாகவே இருக்கும்.. கொஞ்ச நாள் போகட்டும், அப்புறம் பார்க்கலாம்.. ம்ம் சுசீலாம்மா பேசினதுக்கு சுபி எப்படி பிகேவ் பண்ணா..” என்று அவள் கேட்டதற்கு,

    “ஹரி அவளுக்கு அம்மாவா ஆகணும்னு சொல்றா.. என்னேன்னவோ சொல்லி சமாளிச்சேன்..” என்று அவன் சொன்ன பதிலில்,

    “சத்யா சொன்னது போல நாம எதிர்பார்த்தது நடந்திடுமோ.. கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது போல, சுபி சுசீலம்மா பேசினதை கேட்டு ஹரியை அம்மாவா வேணும்னு கேட்கிறா.. அது மட்டும் நடந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்..” என்று நினைத்தவள்,

    “சுபி கேட்டதிலும் தப்பில்லை அங்கிள்.. அவ பெண் குழந்தை, வளர வளர தாயோட அரவணைப்பு தான் ரொம்ப அவசியமா தேவைப்படும்.. சுபிக்காகவாவது நீங்க கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கணும் அங்கிள்.. அது ஹரியா இருந்தா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவேன்..” என்றாள்.

    அதற்கு மகேஷ்வரன் மௌனத்தை தான் பதிலாக கொடுத்தான். சௌமியாவோடு மனமொத்த வாழ்க்கையை தான் வாழ்ந்தான். அதற்காக எனக்கு இரண்டாம் திருமணமே வேண்டாம், நான் இப்படியே இருந்துவிடுகிறேன் என்று சொல்வதும் கொஞ்சம் அதிகப்படியாக தான் இருக்கும், வாழ்க்கையின் நிதர்சனத்தை அவனும் உணர்ந்தவன் தானே,

    இருந்தும் அவன் ஒரு பெண் குழந்தைக்கு தந்தை என்பதால், குழந்தையை மனதில் வைத்து எந்தவொரு முடிவும் எடுக்க முடியாமல் தான் அவன் அதைப்பற்றி சிந்திக்காமலேயே இருந்தான். ஆனால் இப்போது அந்த இடத்தில் ஹரிப்பிரியாவை வைத்து பேசும்போது, இந்த திருமணம் நடந்தால் என்ன என்று தான் தோன்றுகிறது. ஆனாலும் மனைவியை இழந்த அவன் நிலை உடனே சம்மதம் என்ற வார்த்தையையும் சொல்ல தயங்கியது.

    உடனே வேண்டாம் என்பது போல் சொல்லாமல் அவன் அமைதியாக இருப்பதிலேயே அவன் யோசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறான் என்பதை புரிந்தவளாக,

    “ஓகே அங்கிள்.. இது உடனே முடிவெடுக்க வேண்டிய விஷயமில்ல.. நல்லா யோசிச்சு சொல்லுங்க.. ஹரி இதுக்கு சம்மதிப்பாங்களான்னுல்லாம் யோசிக்காதீங்க.. உங்களுக்கு சம்மதம்னா அவங்களை சம்மதிக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு, சுபி, ரிஷியை மனசுல வச்சு யோசிச்சுப் பாருங்க அங்கிள்..” என்று முடித்துக் கொண்டாள்.

    அதன்பின் நாட்கள் அதன்போக்கில் சென்றுக் கொண்டிருக்க, சுபி மட்டும் ஹரி அம்மாவாக வேண்டும் என்பதை நிறுத்திக் கொள்ளாமல் மகேஷ்வரனிடம் தொடர்ந்து கேட்டு நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கு சுசீலா அதெல்லாம் நடக்காது உனக்கு வேற அம்மாவை கூட்டிக் கொண்டு வருகிறேன் என்று அவர் கூறினாலும், இல்லை எனக்கு ஹரி தான் அம்மாவாக வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள்.

    இந்த நேரத்தில் தான் திருச்சியில் விலை பேசிய நிலத்தை பதிவு செய்வதற்காக மிதுனாவும் மகேஷ்வரனும் திருச்சிக்கு செல்ல வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. எப்போதும் அன்னையிடம் தான் சுபிக்‌ஷாவை விட்டுவிட்டு செல்வான்.

    ஆனால் இந்த முறை அன்னையிடம் அவளை தனியாக விட்டுவிட்டு செல்ல அவனுக்கு மனசு வரவில்லை. அவர் குழந்தையிடம் தேவையில்லாததை பேசி அவள் மனதில் குழப்பத்தை உண்டு செய்வார் என்றே தோன்றியது. ஹரிப்பிரியாவிடம் விட்டுவிட்டு செல்லலாமா? என்று நினைத்தான். ஆனால் இதுவரையிலுமே அவளை நேருக்குநேராக பார்க்க அவன் தயங்கினான்.

    இதில் சுபிக்‌ஷா தன்னிடம் கேட்டது போல் பிரியாவிடமும், “நீ எனக்கு அம்மாவாக வர வேண்டும்” என்றுக் கேட்டால் என்ன செய்வது? என்ற அச்சமும் அவன் மனதில் இருந்தது.

    ஆனால் பள்ளி வீட்டு வீட்டிற்குச் செல்லும் முன் ரிஷியை அழைத்துக் கொண்டு போக ஹரிப்பிரியா பள்ளிக்குச் செல்லும் போது தன் தந்தையிடம் கேட்டதை போலவே சுபிக்‌ஷா ஹரியிடமும் கேட்டதோ, தந்தையிடம் கேட்டதற்கு அவர் என்ன சொன்னார் என்று அவன் சொன்ன பதிலை அவள் ஹரியிடம் சொன்னதோ மகேஷ்வரனுக்கு தெரியாது.

    கடவுள் முடிவு செய்தால் ஹரி உனக்கு அன்னையாக ஆகலாம் என்று மகேஷ்வரன் சாதாரணமாக கூறிவிட்டான். ஆனால் சுபி கேட்டதற்கு ஹரிக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை, சாதாரணமாக ஏதாவது கூறி சமாதானம் செய்யவும் முடியாது. இதெல்லாம் நடக்காது என்று திட்டவட்டமாக கூறி குழந்தை மனதை வருத்தப்பட வைக்கவும் முடியாது.

    ஹரிப்பிரியாவிற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே புரியவில்லை, இதில் சுபிக்‌ஷா பேசியதை ரிஷியும் கேட்டு, “அப்போ மகேஷ் அங்கிள் இனி எனக்கு அப்பாவா ஆகப் போறாரா ம்மா.. தாத்தா போட்டோவை காட்டி எனக்கு அப்பான்னு சொல்றீங்க.. எனக்கு மகேஷ் அங்கிள் இல்ல மகேஷ் அப்பாவை தான் பிடிச்சிருக்கு..” என்று வேறு சொல்லிக் கொண்டு இருந்தான்.

    ஆமாம் அவன் வளர ஆரம்பிக்க அப்பா யாரென்று கேட்ட போது, வீட்டில் மாட்டி வைத்திருந்த அவன் தந்தையின் புகைப்படத்தை காட்டினால், “இது அப்பா கிடையாது.. இவரை எனக்கு பிடிக்கல..” என்றுக் கூறுவான்.

    “அவனா வளரும்போது அவனோட அப்பா யாருன்னு தெரிஞ்சிக்க தானே வேணும்.. அப்போ புரிஞ்சிப்பான்.. இப்போ அவனுக்கு எதுவும் புரிய வைக்க வேணாம் விட்டுடு ஹரி..” என்று மிதுனா தான் கூறுவாள்.

    இப்போது நடப்பதெல்லாம் தன்னை மீறி நடக்க, என்ன செய்வது என்பது கூட புரியாமல் அவள் இருந்தாள். இந்த நேரத்தில்,

    “திருச்சிக்கு போகும் போது சுபியை சுசீலாம்மாக்கிட்ட தனியா விட்டுட்டு போக அங்கிள் யோசிக்கிறாரு.. இங்க வர வச்சு நீ பார்த்துக்கிறீயா ஹரி..” என்று மிதுனா கேட்ட போது,

    இதற்கு சம்மதித்தால் பின் அனைத்துக்குமே சம்மதம் சொன்னது போல் ஆகிவிடும் என்று நினைத்த ஹரிப்பிரியா, “வேண்டாம் மிது.. இத்தனை நாள் இப்படி ஏதாச்சும்னா சுபியோட பாட்டி தானே அவளை பார்த்துப்பாங்க.. இப்போ மட்டும் என்ன? குழந்தை மேல பாட்டிக்கு இல்லாத அக்கறையா நமக்கு வந்துடப் போகுது.. அதனால வேண்டாம் மிது..” என்று தீர்மானமாக கூறிவிட்டாள்.

    ஹரிப்பிரியாவிடம் குழந்தைகள் கேட்கும் கேள்விகளை மிதுனாவும் அறிவாள். இந்த நேரம் சுபியை இங்கு அழைத்து வர ஹரி சம்மதித்தால், விரைவில் அவள் மனம் மாற வாய்ப்பிருக்கு என்று நினைத்தே இப்படி கேட்டாள். ஆனால் ஹரி இன்னும் மனதை கல்லை போல் இறுக்கிக் கொள்வதை பார்த்து மிதுனாவிற்கு வருத்தமாக இருந்தாலும், விரைவிலேயே அந்த கல்லையும் கரைத்து விட முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் மேலும் வற்புறுத்தாமல் மிதுனா திருச்சிக்கு கிளம்பினாள்.

    எப்போது மிதுனாவை பார்க்கப் போகிறோம் என்று சத்யாவும் ஆவலாக அவளை எதிர்பார்த்திருந்தான். இந்த முறையும் அவளை தன் வீட்டிலேயே தங்க வைக்கலாம் என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்க, இந்த நேரம் பார்த்து திலகவதியும் சஞ்சனாவும் உறவினர் ஒருவரின் திருமணத்திற்குச் சென்றிருந்தார்கள். அதுமட்டுமில்லாமல் இரண்டு, மூன்று நாட்கள் அவர்கள் அங்கேயே தங்க போவதாக வேறு கூறிவிட்டு சென்றிருக்க, இப்போது என்ன செய்வது என்பது போல் சத்யா யோசிக்க,

    மிதுனாவோ சென்னையில் இருக்கும் போதே அவனை அழைத்து பேசியவள், “மகேஷ்வரன் அங்கிளும் என்னோட வருவதால, நான் மட்டும் அங்க உங்க வீட்ல வந்து தங்க முடியாது சத்யா.. அதான் அங்கிள் இருக்காரே, அதனால் ரெண்டுப்பேரும் அங்க ஏதாச்சும் ஹோட்டலில் ரூம்ஸ் புக் பண்ணிக்கிறோம்..” என்று கூறியிருந்தாள்.

    அவனுக்குமே அதுதான் இப்போதைக்கு சரியென்று தோன்றியதால் அவள் முடிவிற்கு ஒத்துக் கொண்டவன், தன் அன்னையும் தங்கையும் ஊரில் இல்லாததை சொல்லாமல் விட்டுவிட்டான்.

    ஏற்பாடு செய்திருந்தப்படியே நிலம் பதிவு செய்வது நல்லப்படியாகவே முடிந்தது. அதற்கே மாலை வரை ஆனது. உடனே கட்டிட வேலையை ஆரம்பிக்கும் வேலைகள் குறித்து பேச வேண்டும், அதற்கு கட்டிட வல்லுனரை மறுநாள் சந்திப்பதாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கவே அன்றும் மிதுனாவும் மகேஷ்வரனும் அங்கேயே தங்க வேண்டியதாக இருந்தது.

    ஹோட்டலில் தங்குவதற்கு ஆன்லைனில் இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. வேலைகள் முடிந்துவிட்டால் அன்று மதியமே இருவரும் கிளம்பிவிடலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தனர். ஆனால் ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒரு நண்பனை அவசியம் காண வேண்டிய சூழ்நிலை மகேஷ்வரனுக்கு ஏற்படவும், என்ன செய்வதென்று மகேஷ்வரன் யோசிக்க,

    வந்ததிலிருந்து சிறிது நேரம் கூட மிதுனாவுடன் பேச தனிமை கிடைக்கவில்லையே என்று யோசித்த சத்யா, “நீங்க அந்த வேலையை முடிச்சிட்டு பொறுமையா வாங்க சார்.. அதுவரைக்கும் மிதுனா எங்க வீட்ல இருக்கட்டும்.. வேலை முடிஞ்சதும் சொல்லுங்க, ஏர்ப்போர்ட்டுக்கோ இல்லை ஹோட்டலுக்கோ நானே மிதுனாவை கூட்டிட்டு வந்துட்றேன்..” என்று யோசனை கூறினான்.

    “ஆமாம் அங்கிள், இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு ஆன்ட்டியையும் சஞ்சனாவையும் பார்க்காம போனா நல்லா இருக்காது.. அதனால நானே உங்கக்கிட்ட சத்யா வீட்டுக்கு போலாமான்னு கேட்கலாம்னு இருந்தேன்.. இப்போ உங்களால வர முடியலைன்னா பரவாயில்லை.. நான் மட்டுமாவது போயிட்டு வரேன்..” என்று மகேஷ்வரனிடம் கூறியவள்,

    “சஞ்சனா வீட்ல தானே இருக்கா சத்யா.. இல்ல காலேஜ் போயிருக்காளா?” என்றுக் கேட்க, சத்யா திருதிருவென்று விழித்து,

    “ம்ம் வீட்ல தான் இருக்கா..” என்றுக் கூறினான்.

    “அப்போ சரி.. அங்க வேலை முடிஞ்சதும் நானே உங்களுக்கு கால் பண்றேன்.. ஒருவேளை சீக்கிரம் முடிஞ்சா நானும் வந்து அம்மாவையும் உன்னோட சிஸ்டரையும் பார்க்கிறேன் சத்யா..” என்று சொல்லிவிட்டு மகேஷ்வரன் கிளம்பிவிட்டான்.

    மகேஷ்வரன் அப்படி போனதும், “இதெல்லாம் கொஞ்சம் கூட சரியில்லை மிதுனா..” என்று சத்யா குற்றம் சாட்ட, எதுவும் புரியாமல் அவள் விழித்தாள்.

    “நீ எப்போ திருச்சிக்கு வருவ.. எப்போ உன்னை பார்க்கலாம்.. உன்கூட கொஞ்ச நேரம் இருக்கலாம்னு நான் இங்க ஏங்கிக்கிட்டு இருந்தா.. அதுக்கேத்தா போல ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைச்சிருக்கேன்னு சந்தோஷப்பட்டேன்.. ஆனா நீ இந்த நேரத்திலும் அம்மாவையும் சஞ்சுவையும் பார்க்கணும்னு சொல்ற.. இது நியாயமா சொல்லு..” என்றுக் கேட்கவும், புன்னகைத்தவள்,

    “ஹலோ.. இந்த ஆசையெல்லாம் வேற உங்களுக்கு இருக்கா.. அதெல்லாம் இங்க நடக்காது.. எனக்கு இப்பவே ஆன்ட்டியையும் சஞ்சனாவையும் பார்க்கணும்.. அதனால உங்க வீட்டுக்கு தான் போகப் போறோம்.. அங்க எங்க 3 பேர் கூட சேர்ந்து வேணும்னா நீங்க டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணிக்கோங்க..” என்று கூறி அவனது முகபாவனையை பார்த்தாள்.

    “சரி போகலாம்..” என்று சர்வ சாதாரணமாக கூறி, அவனது இரு சக்கர வாகனத்தை எடுக்கவும், இப்போது மறுபடியும் ஞே என்று அவளே ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தவள், அவனது வண்டியில் ஏறிக் கொண்டாள்.

    இருவரும் வீட்டிற்கு சென்ற போது அவர்களை பூட்டிய வீடே வரவேற்க, “என்ன சத்யா வீடு பூட்டியிருக்கு..” என்று மிதுனா கேட்க,

    “அம்மாவும் சஞ்சனாவும் ஊருக்குப் போயிருக்காங்க.. இப்போ தெரியுதா? எதுக்கு நீ வீட்டுக்கு போகலாம்னு சொன்னதும், நானும் உடனே ஓகே சொன்னேன்னு.. ஏன்னா நாம ரெண்டுப்பேரும் தனியா டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ண இதுதான் சூப்பர் இடம்..” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் கண்ணடிக்க,

    “என்ன ஆன்ட்டியும் சஞ்சனாவும் வீட்ல இல்லையா? இதை ஏன் முதலிலேயே சொல்லல..” என்று மிதுனா கோபமாக கேட்டாள்.


    விழிகள் சந்திக்கும்..
    Attachments:
    The following user(s) Liked this message: Chillzee Team, AdharvJo, anu
    • Not Allowed: to create new topic.
    • Allowed: to reply.
    • Allowed: to add attachements.
    • Not Allowed: to edit your message.

    Come join the FUN!

    Write @ Chillzee
    Download Chillzee Jokes for Android
    (Click the image to get the app from Google Play Store)
    Go to top