Log in Register

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *
Menu
 நிறைவுப்பெற்ற கதைகள் (Completed stories) --- தொடர் கதைகள் (Ongoing stories) --- ஆசிரியர் வாரியாக தொகுக்கப் பட்ட நிறைவுப்பெற்ற கதைகள் (Completed stories by Author) --- தமிழ் தொடர் அத்தியாயங்கள் (Tamil Episodes) --- கதைகள் (Stories) --- காதல் தொடர்கள் (Romantic stories) --- சிறு கதைகள் (Short stories) --- காதல் சிறு கதைகள் (Romantic short stories) --- Chillzeeயில் எழுதுங்கள் (Write @ Chillzee) --- வகை வாரியாக பிரிக்கப் பட்ட சிறு கதைகள் (Short stories by category) --
1 1 1 1 1 Rating 3.33 (3 Votes)
கடலோடு முகில் பிரியும் - பகுதி 03 (கதையை தொடரவும்) - 3.3 out of 5 based on 3 votes
Pin It

கடலோடு முகில் பிரியும் - பகுதி 3 (கதையை தொடரவும்)

 

பகுதி - 3

மாலதியின் கேள்விக்கு பதில் அளிக்காது அமைதியாக இருந்தாள் சுமதி. சுமதியின் அமைதியே மாலதிக்கு சிறிது ஆச்சர்யமாக தான் இருந்தது. அவளுக்கு சுமதியை நான்கு ஆண்டுகளாக தெரியும். இன்று எல்லாமே சிறிது மாறுப் பட்டு தான் தோன்றியது. அவர்களிடையே இருந்த அந்த அமைதியை கலைப்பது போல் பணிவான ஆனால் ஆச்சர்யம் கலந்த குரல் கேட்டது.

"அம்மா...  நீங்க இங்க?"

"ஆமாம் வனஜா அவங்க எல்லோரும் உள்ளே வந்தாச்சா?" கம்பீரமான ஒரு குரல் ஒலித்தது.

இப்போது அவர்களால் அங்கே பேசிக் கொண்டிருந்தவர்களை பார்க்க முடிந்தது. அங்கே மூன்று பேர் இருந்தனர். ஒருவர் 50 - 55 வயது மதிக்க தக்கவர், அவர் அருகில் ஒரு இளம் பெண் நின்றிருந்தாள். அவர்களுக்கு எதிரில் நடுத்தர வயதான ஒரு பெண்மணி நின்றிருதார். வனஜா என்பது அந்த நடுத்தர வயது பெண்மணியாக இருக்க வேண்டும், அந்த கம்பீரமான குரல் அந்த பெரியவரின் குரலாக இருக்க கூடும் என்று மாலதிக்கு தோன்றியது. இவர்கள் இருவரையும் கண்ட அந்த இளம் பெண் தன அருகில் நின்ற பெரியவரின் காதில் ஏதோ கூறினாள். திரும்பி புன்னகையுடன் இவர்களை எதிர்கொண்ட அந்த பெண்மணியின் முகம் ராணி போன்று கம்பீரமாக விளங்கியது. பங்களாவிற்கு போகும் பாதையிலேயே இவர்களை எதிர்கொண்டது சிறிது ஆச்சர்யமாக இருந்த போதும் அதை வெளிக் காட்டாது, பதிலுக்கு புன்னகை புரிந்தாள் மாலதி.

"வணக்கம் அம்மா.. நீங்க தான் இந்த இடத்துக்கு சொந்தக்காரரான ஸ்வர்ணா அம்மான்னு நினைக்கிறேன்...என் பேர் மாலதி, இவங்க சுமதி...."
பெரியவரின் பார்வை சுமதி பக்கம் திரும்பியது, அவரை தொடர்ந்து மாலதியும் சுமதி பக்கம் திரும்பினாள். சுமதியின் கண்களும் அந்த பெரியவரிடம் தான் இருந்தது ஆனால் அவள் முகம் கற் சிலை போல் எந்த வித உணர்ச்சியும் வெளி காட்டாது இருந்தது.

"ஆமாம் நான் தான் ஸ்வர்ணா ஆனால் எனக்கு இந்த இடம் சொந்தம் கிடையாது... இது என் மகன் அருணோடது...." என்றார் ஸ்வர்ணா மாலதியை பார்த்த படி எனினும் இதை சொல்லும் போதே அவர் பார்வை சுமதியின் பக்கம் வேகமாக சென்று திரும்பியது.  

சிறிது குழப்பமாக இருந்த போதும், சுமதிக்கு இந்த உரையாடல் பிடிக்கவில்லை என்பது மாலதிக்கு புரிந்தது. தோழிக்கு உதவி செய்ய இந்த உரையாடலை விரைவில் முடிக்க முடிவு செய்தவளாய்,
"நாங்களே உங்களை இன்னைக்கு கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வந்து பார்க்கலாம்ன்னு இருந்தோம்... சாரி எங்களால பாவம் உங்க தூக்கம் வேற கெட்டுருச்சு..."

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைம்மா.... நான் பொதுவா சீக்கிரம் தூங்கி காலையிலே சீக்கிரம் எழுந்து தான் பழக்கம்...இந்த மாதிரி சின்ன விஷயத்துக்கு எல்லாம் எதுக்கு சாரி...உண்மையா பார்க்க போனா உங்களை ரெஸ்ட் எடுக்க விடாமல் இப்படி வழியிலே பிடிச்சு வச்சு பேசுறதுக்கு நான் தான் சாரி சொல்லனும்..."

"என்ன மேடம் இந்த மாதிரி பெரிய வார்த்தை எல்லாம் சொல்றீங்க... நீங்க எங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய உதவி செஞ்சு இருக்கீங்க...."

"இல்லை மாலதி... தவறு செய்தால் மன்னிப்பு கேட்குறது எவ்வளவு முக்கியமுன்னு உனக்கு தெரியலை...."

"உண்மை தான்... ஆனால் இங்கிலீஷ்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு... சாரி சொல்றதால இறந்து போனவங்க திரும்ப உயிரோடு வர முடியாதுன்னு... அதனால எல்லா சாரியாலையும் யூஸ் இல்லை..." என்றாள் சுமதி கசப்புடன்.

சுமதியின் பேச்சில் ஸ்வர்ணா திகைத்து தான் போனார். ஆனால் அதனால் எனக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை என்பது போல் சுமதி, மாலதி பக்கம் திரும்பி,
"மாலதி, எனக்கு தலை வலிக்கிறது... நீ பேசிட்டு வா...." என்றவள்,
பின் பெரியவர் பக்கம் திரும்பி,
"உங்களை இங்கே சந்தித்ததில் எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம்... ஆனால் நான் இப்போ போக வேண்டி இருக்கிறது... மன்னிச்சுக்கோங்க..." என்றாள்.

ஸ்வர்ணா தலையை அசைக்கவும், தன் பேக்கை எடுத்து கொண்டு வேகமாக நடந்தாள். மாலதிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவள் அறிந்த வரையில் சுமதி மிகவும் அமைதியான மரியாதையை தெரிந்த பெண். தலையை சிலுப்பி கொண்டு எதிரில் இருந்த இருவர் மீதும் தன் கவனத்தை திருப்பினால் மாலதி. ஸ்வர்ணா இன்னமும் வேக நடையுடன் உள்ளே சென்று கொண்டிருந்த சுமதியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் அருகில் இருந்த இளம் பெண் மாலதியை பார்த்து சிநேகமாக புன்னகைத்தாள்.

"என் பேர் கவிதா... நான் இவங்க மகள்..." என்றாள் ஸ்வர்ணாவை காட்டியபடி.

மாலதியும் பதிலுக்கு புன்னகைத்தாள்.

மாலதி அந்த பங்களாவை அடைந்த போது, சுமதி அங்கே இருந்த ஒரு சோபாவில் சுவரை வெறித்த படி அமர்ந்து இருப்பதை கண்டாள். அவளுடைய மாணவிகள் அனைவரும் தங்கள் அறையை தேர்ந்தெடுப்பதில் மும்முரமாக ஈடு பட்டிருந்தனர். அங்கே ஒரே கூச்சலும் குழப்பமுமாக இருந்தது.

"கேர்ள்ஸ்.....  கேர்ள்ஸ்....." என்று தன் வழக்கமான ஆசிரியை குரலில் அதட்டினாள் மாலதி.
மெதுவாக அங்கே அமைதி திரும்பியது.

"எல்லோரும் உங்களுக்கு ரூம் செலக்ட் பண்ணியாச்சா?"

"இல்லை மேடம்... சுமதி மேடம் உங்களுக்கு ஜன்னல்ல தோட்டம் தெரியுற மாதிரி ரூம் தான் பிடிக்கும்ன்னு சொன்னாங்க.. அந்த மாதிரி மூணு ரூம்ஸ் இருக்கு... நீங்க உங்களுக்கு பிடிச்சதை செலக்ட் செய்தால் நாங்க மத்த ரூம்ஸ் யூஸ் பண்ணுவோம்...." என்றாள் ஒருத்தி.

இது தான் எனக்கு தெரிந்த சுமதி என மனதில் நினைத்துக் கொண்டாள் மாலதி. எப்போதும் தோழியின் விருப்பம் தான் சுமதிக்கு முக்கியம்... ஆனால்..... வேண்டாம் இப்போது எதையும் எண்ணி குழம்ப வேண்டாம்....

"சரி எனக்கு அந்த மூணு ரூமையும் காமிங்க.. நான் எங்களுக்கு செலக்ட் பண்ணிக்குறேன்..."  

மாலதி முதல் மாடியில் வலது பக்க ஓரமாக இருந்த அறையை தேர்வு செய்தாள். பின் மாணவிகளுடன் அன்றைய நாளுக்கான திட்டம் தீட்டினாள். நீண்ட நேர விவாதத்திற்கு பிறகு அன்று சிறிது நேரம் தூங்கி ஒய்வு எடுத்து விட்டு பின் அருகில் இருந்த தாவரவியல் பூங்காவிற்கு செல்வது என்று முடிவு செய்தனர். மாணவிகள் தங்கள் வயதிற்கே உரிய கலகலப்புடன் கலைந்து செல்ல சுமதியை சந்திக்க ஹால் பக்கம் வந்தாள் மாலதி. சுமதி இன்னமும் அங்கேயே அதே விதமாக அமர்ந்திருந்தாள். தோழியை கண்டு மாலதிக்கு மனம் உருகியது. அவள் அருகே சென்று அவளின் பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு ,

"வா சுமதி... நம்ம ரூமுக்கு போகலாம்..." என்றாள்.

சுமதி தலை அசைத்து விட்டு எதுவும் சொல்லாது தோழியை தொடர்ந்தாள்.

மாலதி தன் பொருட்களை எடுத்து அடுக்குவதில் ஈடு பட்டிருக்க, சுமதி அவளையே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.
"மாலதி..."

"ம்ம்ம்ம்"

"மாலதி...."

மாலதி நிமிர்ந்து பார்த்து, "என்ன ஆச்சு சுமி?" என்றாள்.

"நீ என்கிட்டே எதுவும் கேட்க போறதில்லையா?"

"இல்லை... நான் உனக்கு நாலு வருஷம் முன்னாடி என்ன சத்தியம் செய்து கொடுத்திருக்கேன்னு ஞாபகம் இருக்குல்ல? உனக்கு பிடிக்காத விஷயம் எதையும் நான் கேட்க மாட்டேன்...." என்றவள் ஒரு வினாடி பேச்சை நிறுத்தி விட்டு தொடர்ந்தாள்,
"இன்னைக்கு உனக்கு பிடிக்காத விஷயங்கள் தான் நடந்துட்டு இருக்குன்னு நினைக்கிறேன்.."

சுமதி எழுந்து, மாலதியின் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள். தோழியின் ஆதரவு தேவை படுபவள் போல் அவளின் தோளில் தலையை சாய்ந்து அமர்ந்தாள்.

"என்னை நீ மீட் பண்ணின முதல் நாள் ஞாபகம் இருக்கா மாலதி?"

"இருக்கு... ஆனால் இப்போ எதுக்கு அது எல்லாம்..." என்றாள் மாலதி அவசரமாக.

"இல்லை மாலு... உனக்கு இது தெரிஞ்சு இருக்கிறது தான் நல்லது... அன்னைக்கு நடந்ததுக்கு காரணமான ரெண்டு பேரை நாம  இன்னைக்கு இங்கே மீட் செய்தோம்..."

எதோ பெரிய விஷயம் வெளி வர போகிறது என்பதை எதிர்பார்த்திருந்தாலும், சுமதி சொன்னது மாலதிக்கு பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. தோழியின் அதிர்ச்சியை கவனித்தவளாக, சுமதியே தொடர்ந்து பேசினாள்.

"ஆமாம் மாலதி... அது வேற யாரும் இல்லை நாம இன்னைக்கு பார்த்த அருணும், ஸ்வர்ணா அம்மாவும் தான்..."

"அப்படின்னா??????"

"ஆமாம் அருண் தான் என் கழுத்திலே இதை கட்டினது..." என்று தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியை காட்டினாள் சுமதி.

மாலதிக்கு சுமதியை சந்தித்த முதல் நாள் இன்றும் நினைவிருந்தது. அவளால் அந்த நாளை மறக்கவே முடியாது. அன்று பக்கத்து ஊரில் நடைப்பெற்ற தோழியின் திருமணத்திற்க்காக வந்திருந்தாள் மாலதி. மறுநாள் சென்னை செல்ல வேண்டி இருந்ததால் விடி காலை கிளம்பும் ட்ரெயினில் டிக்கெட் பதிவு செய்திருந்தாள். அவள் தோழி சொன்னது போல் ஸ்டேஷன் செல்ல அவளுக்கு ஒரு கார் ஏற்பாடு செய்து தந்திருந்தாள். அப்போது விடிகாலை ஒரு மணி இருக்கும்... ஊரடங்கி இருந்தது..இப்படி நேரம் கேட்ட நேரத்தில் பயணம் செய்ய திட்டமிட்டதற்க்காக தன்னையே நொந்த படி இருந்தாள் மாலதி. அவளின் தோழி, டிரைவர் மிகவும் நல்லவர் என்று சொல்லி இருந்த போதும், அவளுக்கு சிறிது பயமாக தான் இருந்தது. அப்போது தான் வெகு அருகில் சில காலடி ஓசைகள் கேட்டது. பயமாக இருந்த போதும், கார் கண்ணாடி வழியே வெளியில் பார்த்த மாலதி, ஒரு இளம்பெண், யாரோ துரத்துவது போல் ஓடி வருவதை கண்டாள். பயமாக இருந்த போதும், விரைந்து முடிவு செய்தவளாக, டிரைவரை வேகத்தை குறைக்க சொன்னாள். டிரைவருக்கு அதில் உடன்பாடு இல்லை என்பது புரிந்தது. அவரை பொறுத்த வரை சில சமயம் திருடர்களும் ஓடும் காரை நிறுத்த இது போன்று செய்வதுண்டு. ஆனால் மாலதி மீண்டும் சொல்லவும், அவளுக்காக டிரைவர் வேகத்தை குறைத்தார். அதற்குள் மெயின் ரோடை அடைந்து விட்டிருந்த அந்த பெண் முதலில் வேகம் குறைந்து தன்னை நோக்கி வந்த அந்த காரை பார்த்து சிறிது பயந்தது போல் இருந்தது. மாலதி, டிரைவரை காரை நிறுத்த சொல்லி விட்டு, ஜன்னல் வழியே தலையை வெளியில் விட்டு ,

"என்ன ஆச்சு??" என்று கேட்டாள்.

அந்த பெண்ணின் முகத்தில் ஆச்சரியமும், பயமும் கலந்து தாண்டவமாடின. ஆனால் விரைவில் முடிவு எடுத்தவளாய்,

"என்னை சில ரௌடிங்க துரத்திட்டு வராங்க..." என்றாள் மூச்சு வாங்கியபடி.

மாலதிக்கும் இப்போது பல காலடி ஓசைகள் கேட்டது. எனவே விரைந்து முடிவு செய்தவளாய், கார் கதவை திறந்து விலகி அமர்ந்து அந்த பெண்ணை ஏறி அமர சொன்னாள். அவளும் அதையே செய்யவும், டிரைவரை வேகமாக காரை ஓட்ட சொன்னாள்.

றுநாள் மாலதி சென்னைக்கு செல்ல வேண்டி இருந்ததால், சுமதியை தன் பெற்றவர்களிடம் விட்டு விட்டு சென்றாள். அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து வெளி வர சுமதிக்கு ஒரு வாரத்திற்கு மேல் ஆனது. முதலில் ஊர் பேர் தெரியாத ஒரு பெண்ணை அழைத்து வந்திருப்பதற்க்காக மாலதியை கடிந்த போதும், சுமதியின், அழகிய முகத்திலும், அடக்கமான குண நலத்திலும், கவரப் பட்ட மாலதியின் பெற்றோர் அவளை நன்கு கவனித்துக் கொண்டனர்.  அவள் சிறிது தேறிய பின், அவளின் பெற்றோர் குறித்தும், கணவன் குறித்தும் கேள்விகள் கேட்க தொடங்கினர். சுமதிக்கு தன்னை பற்றிய விவரங்களை கூற பிடிக்கவில்லை. ஆனால் பெரியவர்களின் மனதை புண் படுத்தவும் விரும்பவில்லை, எனவே, மாலதியிடம் தனக்கு சென்னையில் ஏதேனும் வேலை வாங்கி தரும் படி வேண்டினாள். அதிர்ஷ்டவசமாக அந்த நேரத்தில் அவர்கள் கல்லூரியில் கணக்கிடுதல் துறையில் ஒரு வேலை காலியாக இருந்தது. அவர்களின் கல்லூரி பிரின்சிபால் அந்த வேலையை சுமதிக்கு தருவதாக சொன்ன போது மாலதிக்கு சிறிது ஆச்சர்யம்தான். அன்று முதல் சுமதியும் மாலதியின் வாழ்வில் ஒரு அங்கமாகி போனாள். சுமதியின் முழு கதையை அறியா விட்டாலும், சுமதியின் கணவன் அவனின் அன்னையின் காரணமாகவே தான் அவளை கட்டாயப்படுத்தி வீட்டை விட்டு வெளியில் அனுப்பினான் என்பது அவள் அறிந்ததே! சுமதிக்கு இதை பற்றி பேச விருப்பம் இல்லை என்பதை உணர்ந்ததால் இதை குறித்து பேசுவதில்லை என்று மாலதி சத்தியம் செய்திருந்தாள், இன்று வரை அந்த சத்தியத்தை காக்கவும் செய்திருந்தாள்.

ப்படியென்றால் சுமதியின் கணவன் அருண்... இது ஜீரணிக்க கடினமான விஷயம் தான்.. ஆனால் அப்படி என்றால்...

"சுமி... அப்படி என்றால் நீயும் பணக்காரி தானே??ஆனால்..." தன் பழைய சேலைகள் சிலதை அவளுடன் பகிர்ந்து கொண்டதை நினைத்து இப்போது மாலதிக்கு வெட்கமாக இருந்தது.

"பணம்... அதை வைத்து என்னை செய்வது மாலு? உனக்கு தெரியுமா? என்னோட சின்ன வயசிலேயே என்னோட அம்மாவும் அப்பாவும் இறந்துட்டாங்க.. என்னையும் என்னோட சொத்தையும் பார்த்துக்க ஒரு கார்டியன் இருந்தார்... ஆனால் என்கிட்டே அன்பு செலுத்த யாருமே இல்லை.. உனக்கு தெரியுமா மாலு, உங்க அம்மாக்கிட்ட உட்கார்ந்து நீ செல்லம் கொஞ்சி கதை பேசும் போது எனக்கு கொஞ்சம் பொறாமையாக இருக்கும்... அருணை கல்யாணம் செய்துக் கிட்டால் எனக்கே சொந்தமான குடும்பம் கிடைக்கும்ன்னு நம்பினேன்.. நல்ல மனைவியாய், மருமகளாய், அண்ணியாய் இருக்கனும்ன்னு கனவு கண்டேன்... ஆனால் அது எல்லாம் பணத்துக்காக தான்...." முடிக்க முடியாது தேம்பினாள் சுமதி.

"ப்ளீஸ் சுமதி... அதை எல்லாம் மறந்துரு..."

"இல்லை மாலு... உனக்கே தெரியாது நம்ம நட்பை நான் எவ்வளவு பொக்கிஷமா மதிக்குறேன்னு... என் வாழ்க்கையில் எனக்கு கிடைச்ச ஒரே நல்ல விஷயம் நீ தான்... நீ மட்டும் தான் என் மேல நிஜமான அன்பை காட்டியவள்..."

சுமதி மீண்டும் தேம்பினாள். அவள் மனதில் இருக்கும் துயரம் அழுகையிலாவது தீரட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தாள் மாலதி.

"ஆனால் சுமி... இந்த டூருக்கு ஏன் சம்மதிச்ச? இங்கே வந்தால் என்ன நடக்கும்ன்னு உனக்கு தெரியும் தானே?"

"ஆமாம் மாலு... தெரியும்... அதனால தான் அருணை பார்த்த போது எந்த வித பாதிப்பும் இல்லாமல் என்னால இருக்க முடிந்தது..."

"இப்போ தான் ஏன் வனஜா மேடம் கடைசி நேரத்தில வர முடியலைன்னு சொன்னாங்கன்னு புரியுது... ஆனால் சுமதி நம்ம பிரின்சிபாலுக்கு இதெல்லாம் தெரிஞ்சிருக்குமா என்ன?? என்றாள் மாலதி சிறிது ஆச்சர்யத்துடன்.

"ஆமாம் மாலு... எப்போவாவது சர்டிபிகேட்ஸ் இல்லாமல் யாருக்காவது நம்ம காலேஜில வேலை கொடுத்து பார்த்திருக்கியா? லேப் அஸ்ஸிஸ்டன்ட் வேலைக்கு கூட பி ஜி முடிச்சவங்களை தானே எடுக்குறாங்க... அப்புறம் எப்படி நீ சொன்ன வார்த்தையை நம்பி எனக்கு வேலை கொடுப்பாங்க??"

"ஒ!"

"இது எனக்கு எப்போவோ புரிஞ்சிருச்சு மாலு... அத்தையை மீட் பண்ண தான் காத்திருந்தேன்...."

"அப்போ இந்த வேலை உனக்கு கிடைக்க உன் மாமியார் தான் காரணமா?"

"ஆமாம் மாலு... நம்ம பிரின்சிபாலுக்கு என்னை எப்படி தெரியும்னு தெரியலை ஆனால் அவங்க அத்தைக்காக இந்த வேலையை எனக்கு கொடுத்திருக்கனும்..."

"அப்போ இந்த டூரும் அவங்க பிளானா இருக்குமோ?"

"தெரியலை மாலு... ஆனால் மாலு எது எப்படி இருந்தாலும் நீ என் கூட தானே இருப்ப?எனக்குன்னு வேற யாரும் இல்லை மாலு..."

"என்னை சுமி இது... இதை நீ சொல்லனுமா என்னை... உன்னை யாரும் ஹர்ட் செய்ய நான் விட மாட்டேன்.... சத்தியமா.."

பின் வற்புறுத்தி சுமதியை படுக்க சொன்னாள் மாலதி. விரைவில் சுமதி உறங்கியும் போனாள். அவள் அருகில் அமர்ந்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாலதி, சிறிது நேரம் கழித்து தூங்கி போனாள்.

முன்பே முடிவு செய்தது போல், அன்று மதியம் அருகில் இருந்த தாவரவியல் பூங்காவிற்கு சென்றனர். தூங்கி எழுந்த பின் சுமதிக்கு மனம் சற்று தெளிந்தது போல் இருந்தது. மாலதியின் அருகில் இருப்பது சற்று பாதுகாப்பாகவும் தோன்றியது. சுந்தர் அவர்களுக்கு பூங்காவை சுற்றி காட்ட அங்கே கார்த்திக் என்று ஒருவரை ஏற்பாடு செய்திருப்பதாக கூறினான்.

பின் இருபதுகளில் இருந்த கார்த்திக் பெண்களை கவர்ந்து இழுக்கும் அழகனாக தோன்றினான். பூங்காவில் இருந்த ஒவ்வொரு செடியை குறித்தும் பொறுமையாக விவரமாக விளக்கினான். அந்த பூங்காவில் பல அறிய வகை செடிகள் இருந்தன. தாவரவியலில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்த மாலதிக்கு அங்கு கண்ட அறிய வகை செடிகள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை கொடுத்தன. அவள் அங்குள்ள செடிகளை தன் காமெராவில் கிளிக் செய்த படியும், செடிகள் குறித்த குறிப்புகளை எடுத்த படியும் இருந்தாள். அவளை பின் பற்றி அவளின் மாணவிகளும், பல குறிப்புகளை குறித்த படி அவள் பின்னே நடந்தனர்.

சுமதிக்கு அந்த செடி வகைகளை காண்பது சுகமாக இருந்த போதும், அவற்றை பற்றி நுட்பமான தகவல்கள் அறிந்துக் கொள்ள அவளுக்கு விருப்பம் இருக்க வில்லை. எனவே மாலதியை தொடர்ந்தபடி இருந்தாள். நேரம் செல்ல செல்ல மாணவிகள் பலருக்கும் செடி கொடிகளை விட அவற்றை பற்றி விளக்கம் சொல்லியபடி வந்த கார்த்திக் மீதே கவனம் இருப்பதை கண்டாள். அவனின் கவனத்தை கவர்வதற்காக பல கேள்விகளை போட்டி போட்டு கேட்பதும், அவனை கண்டு புன்னகை புரிவதுமாக இருந்தவர்களை கண்டு சுமதிக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. அவர்களை அதட்டலாமா என்று ஒரு வினாடி யோசித்தவள், கார்த்திக், மாணவிகளின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்ன போதும், ஒரு இடைவெளி விட்டே பழகுவதை கண்டாள். எனவே எதையும் சொல்லி இந்த சுழலை கெடுக்க விரும்பாது அமைதியாக இருந்தாள். ஆனால் கார்த்திக் மாலதியின் கேள்விகளுக்கு மட்டும் நீளமாக விடை அளிப்பதாக தோன்றியது. சுமதி தாவரவியல் குறித்து மிகுந்த ஞானம் பெற்றிருக்காததால் தன்னுடைய எண்ணம் சரியா தவறா என கணிக்க முடியாது குழம்பினாள்.

ரோஜா செடிகளின் பகுதிக்கு சென்ற போது, அங்கே இருந்த ஒரு அரிய வகையை காட்டிய கார்த்திக், அது பொதுவாக வெப்ப மண்டலப் பகுதியில் காணப் படும் அரிய வகை என்றும் அது மிக விரைவில் வதங்கி போகும் பூவினம் என்றும் கூறினான்.

கார்த்திக் விளக்கம் கொடுத்து கொண்டிருந்த போது, சுமதி அவனை தான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனின் கூர்ந்த பார்வை ஒரே இடத்தில நிலைத்த படி அவன் பேசுவதை கண்டவள், அவன் பார்வையை தொடர்ந்தாள். அவன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது மாலதியின் முகத்தை என்பதை அறிந்த போது அவளுக்கு பெரிதாக ஆச்சர்யம் ஏற்படவில்லை. மாலதி அந்த ரோஜா செடியில் கவனம் வைத்திருந்ததால், கார்த்திக்கின் பார்வையை கவனிக்கவும் இல்லை. சுமதியின் முகத்தில் கேலி புன்னகை ஒன்று தோன்றியது.

மெதுவாக நடத்து கார்த்திக்கின் அருகில் சென்றவள்,
"நீங்கள் இப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், இந்த பூவும் சீக்கிரம் வதங்க போகுது மிஸ்டர் கார்த்திக்..." என்றாள் அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் மெல்லிய குரலில்.

திகைத்து திரும்பிய கார்த்திக் சுமதியை கண்டு திரு திருவென விழித்தான். இனிப்பை திருடி மாட்டிக் கொண்ட சிறுவனை போல் அவன் ஒரு வெட்க சிரிப்போடு அவளை பார்க்கவும், பதிலுக்கு புன்னகைத்தாள் சுமதி.

தொடரும் 

Check out the last part Part 2 here 

Check out the next part Part 4 here 

 

Pin It
The above article / story / poem is a copyright material and is published with the consent of the author. If you find any unauthorized content do let us know at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.. All the copyright content at chillzee.in are protected by national and international laws & regulations. We are against plagiarism! If you find our site's content copied in any other website, we request you to let us know at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it..
Add comment
Dear readers, Comments feature is provided for sharing your comments about this article.
Please restrain from using it for other purposes.
Chillzee.in reserves all rights to remove / modify any irrelevant / inappropriate comments without any prior notification.
To read our Comment / Forum rules, please visit Chillzee Comments & Forum Rules.Thank you.
If you have any queries please contact administrator @ admin@chillzee.in

Comments  
# NiceKiruthika 2016-06-03 17:02
Beautifull
Reply | Reply with quote | Quote

Come join the FUN!

Write @ Chillzee
Download Chillzee Jokes for Android
(Click the image to get the app from Google Play Store)
Go to top