Log in Register

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *

Login

Menu
 நிறைவுப்பெற்ற கதைகள் (Completed stories) --- தொடர் கதைகள் (Ongoing stories) --- ஆசிரியர் வாரியாக தொகுக்கப் பட்ட நிறைவுப்பெற்ற கதைகள் (Completed stories by Author) --- தமிழ் தொடர் அத்தியாயங்கள் (Tamil Episodes) --- கதைகள் (Stories) --- காதல் தொடர்கள் (Romantic stories) --- சிறு கதைகள் (Short stories) --- காதல் சிறு கதைகள் (Romantic short stories) --- Chillzeeயில் எழுதுங்கள் (Write @ Chillzee) --- வகை வாரியாக பிரிக்கப் பட்ட சிறு கதைகள் (Short stories by category) --
1 1 1 1 1 Rating 4.00 (1 Vote)
கடலோடு முகில் பிரியும் - பகுதி 05 (கதையை தொடரவும்) - 4.0 out of 5 based on 1 vote
Pin It

கடலோடு முகில் பிரியும் - பகுதி 5 (கதையை தொடரவும்)

 

பகுதி - 5

சுமதியின் முகத்தை கண்டு சற்று திகைத்த கவிதா,
"ஏன் அண்ணி? என்ன ஆச்சு????" என்றாள்.

சுமதி பதில் சொல்ல வாய் திறந்த அதே நேரத்தில்,
"சின்னம்மா இங்கே இருக்கீங்களா? உங்களை சின்னையா தேடிட்டு இருக்கார்..." என்றபடி வனஜா அங்கே வந்தாள்.

"அப்படியா வனஜா... இங்கேயே தேடிட்டு வந்தாரா?"

"இல்லம்மா... போன் செஞ்சாரு... இங்கே இருக்கீங்களான்னு கேட்டாரு.... நான் இல்லைன்னு சொன்னேன்... கொஞ்சம் தோட்டம் பக்கம் தேடி பார்த்துட்டு சொல்ல சொன்னாரு... நீங்க செல் போனையும் எடுத்துட்டு வரலையாம்...."

"ஆமாம்..." என்றவள், சுமதி பக்கம் திரும்பி,
"சரீங்க.. நான் கிளம்புறேன்... அவர் வந்த உடனேயே என்னை தேடுவாரு.... அப்புறமா நாம பேசலாம்...." என்றாள்.

சுமதியும் பதிலுக்கு பேருக்கு புன்னகை செய்து தலை அசைத்தாள். கவிதா அங்கிருந்து சென்ற பின், வனஜா,
"நீங்களும் உள்ளே வாங்கம்மா... பனி பெய்ய ஆரம்பிச்சுடுச்சே..." என்றாள்

"இல்லைங்க... பரவாயில்லை... நீங்க போங்க... நான் கொஞ்ச நேரம் இங்கே உட்கார்ந்துட்டு வரேன்..."

"சரிங்க... ஏதாவது வேணுமினா என்னை கூப்பிடுங்க..." என்றபடி வனஜாவும் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றாள்.

ருகே இருந்த சிறு பெஞ்சில் அமர்ந்தவள், இன்று காலை முதல் நடந்தவற்றை நினைத்து பார்த்தாள். மற்ற அனைத்தையும் மீறி, அருணின் அந்த ஊடுருவும் பார்வை மீண்டும் கண் முன் வந்து நின்றது. அவளையும் அறியாமல் அவள் உடல் சிலிர்த்தது. பாலைவனம் போன்ற அவள் வாழ்கையில் பாலைவன சோலை போல் அந்த ஆறு மாத வாழ்க்கை அவளுக்கு சொர்கமாக இருந்தது.... அருணை அவள் சந்திக்கும் முன்பு அவளுக்கு என்று யாரும் அன்புடன் விரும்பி எதையும் செய்ததில்லை... மற்றவரை பொறுத்த வரை அவளிடம் எதையும் வாங்கும் பணம் இருந்தது... ஆனால் அவளுக்கு கிடைக்காது இருந்தது அன்பு மட்டும் தான்... பின் எதிர்பாராத விதமாக அருணிடம் இருந்து பிரிவு ஏற்பட்டு மாலதியின் நட்பு கிடைத்ததும் அவளுடைய அதிர்ஷ்டம் தான்... வாழ்க்கையை தொலைத்து விட்டு நின்றவளை, தாங்கி நிறுத்தியது மாலதியின் நட்பு மட்டும் தான்...

ஏன் எனக்கு மட்டும் வாழ்க்கை இப்படி அமைந்து போனது.....

பலதையும் எண்ணி குழம்பி கொண்டிருந்தவள், ஏதோ தோன்ற நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.திகைத்து தான் போனாள்!

அவளையே பார்த்தபடி அருண் நின்றிருந்தான். மீண்டும் அவள் உடல் சிலிர்த்தது... எதுவும் தோன்றாமல் அப்படியே அசையாது அமர்ந்திருந்தாள்....

வளை பார்த்தபடி சற்று தூரத்தில் நின்றிருந்தவன், மெதுவாய் அவள் அருகில் வந்தான். எப்போதும் மனதில் தோன்றி மறைந்துக் கொண்டிருந்த அவள் உருவம் இன்று காலை முதல் அவன் கண் முன் உண்மையாக தோன்றி சீண்டிக் கொண்டிருந்தது...
அவள் அருகில் அமர்ந்தவன், அவளின் சற்று திகைப்பும் பயமும் கலந்த பார்வையை கண்டான்... அந்த பனியிலும் அவள் நெற்றியில் சில வேர்வை முத்துக்கள் தோன்றி இருந்தன... அவன் கைகள் தானாக உயர்ந்து அவள் நெற்றியில் இருந்த வேர்வை துளிகளை துடைத்தது... பின் அவளை இறுக அணைத்தது... சற்று திகைத்த போதும் அவள் மறுக்கவும் இல்லை... நான்கு வருடங்களுக்கு பின் மனைவியை அணைத்ததில் அவன் தன்னிலை இழந்தான்... அவளின் முகத்தை உயர்த்தி அவளின் இதழ்களில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.

எங்கேயோ தூரத்தில் கேட்ட சத்தத்தில் சுமதி சுயநினைவிற்கு வந்தாள். அவள் இருந்த நிலை அவளை சற்று திகைக்க செய்தது. தன் முழு பலத்தையும் பிரயோகித்து அருணிடம் இருந்து விடு பட முயன்றாள். ஏதோ கனவுலகில் இருந்தவன் திகைத்து அவளை தன் கைகளில் இருந்து விடுவித்தான். ஏதோ தீச்சுட்டார் போல் பதறி தள்ளி எழுந்து நின்ற மனைவியை பார்த்து அவனுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. ஆனால் அவள் முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது...

"என்ன ஆச்சு மதி?"

"உங்களுக்கு வெட்கமாயில்லையா?" என்றாள் அவள் கோபத்தோடு.

"வெட்கமா? எதுக்கு?"

"என்கிட்டே இப்படி நடந்துக்க தான்....."

"ம்ம்ம்ம் நான் ஒன்னும் உன்னை கட்டாயபடுத்தலையே..."

இப்போது அவளுக்கு அவன் மீது மட்டும் இல்லாது தன் மீதும் கோபம் வந்தது....

"ஆமாம் நீங்கள் என்னைக்கு தான் ஏதாவது தப்பு செஞ்சுருக்கீங்க? நீங்க தான் உலக மஹா உத்தமர் ஆச்சே...."

அதுவரை அமர்ந்தபடியே அவளிடம் பேசி கொண்டிருந்தவன், எழுந்து அவள் அருகில் வந்தான்,
"ப்ளீஸ் மதி... உன்னோட கோபம் எனக்கு புரியுது...." என்றபடி அவளின் கன்னங்களை மெதுவாக வருடினான்.

மறுவினாடி, அவளின் வலது கை மின்னல் வேகத்தில் அவன் கன்னத்தில் இறங்கியது. அறை பட்டவன் மட்டும் அல்லாது அறைந்தவளும் சற்று திகைத்து தான் போனாள்.என்ன தான் கோபம் என்ற போதும் அறைந்தது தவறு என்று தோன்றவும், அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்பதா வேண்டாமா என்று அவள் தயங்கும் போதே, அவன் பேசினான்.

"இப்படி அறைந்தால் நான் உன் பக்கத்தில் வர மாட்டேன் என்று நினைப்பாக்கும்... நீ அறைந்தாலும் எனக்கு கோபம் வராது..."

அவன் பேச்சை பாதியில் நிறுத்துவது போல், "சுமி...." என்ற மாலதியின் அழைப்பு சற்று தொலைவில் கேட்டது...

பேச்சை நிறுத்தி விட்டு அவளை ஒருமுறை உற்று பார்த்தவன், வேகமாக மீண்டும் அவளை இறுக அணைத்தான். அணைத்த வேகத்திலேயே விடுவித்தவன்,
"மதி.... நீ இந்த தடவை இந்த ஊரை விட்டு தனியா போக சான்சே இல்லை...." என்று கண் சிமிட்டலோடு, செல்லமாக அவள் கன்னத்தை கிள்ளி விட்டு வேகமாக திரும்பி நடந்தான்.

வன் அங்கிருந்து சென்ற சில நேரத்தில், கையில் டார்ச்சோடு மாலதி வந்து சேர்ந்தாள்.
"என்ன இது சுமி... எவ்வளவு நேரமா உன்னை தேடுறேன்... இப்படி இருட்டில இங்கே வந்து நின்னுட்டு என்ன செஞ்சுட்டு இருக்க?"

ஏற்கனவே திகைத்து நின்றிருந்தவள், மாலதியின் பேச்சில் மேலும் திகைத்து சுற்றிப் பார்த்தாள். மாலை மயங்கி இருள் படர்ந்திருப்பதை அப்போது தான் உணர்ந்தாள்.
"என்ன ஆச்சு சுமி? இங்கே தோட்டத்துக்கு எங்கேயோ லைட் இருக்குன்னு நினைக்கிறேன் காலையிலே வரும் போது லைட் போட்டிருந்தாங்களே... எங்கேன்னு கேட்டு தெரிஞ்சுக்கனும்...இனிமேல் இப்படி இருட்டிலே இங்கே வர கூடாது... ஏதாவது பூச்சி இருந்தால் என்ன செய்றது...."

சுமதி பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. சற்று பொறுத்து விட்டு, தோழியை அந்த இருட்டில் உற்று கவனித்தாள் மாலதி. இருட்டில் மின்னிய அவளின் கண்களில் கண்ணீர் பள்ளிசிடுகிறதோ?
"சுமி... அழுகிறாயா என்ன? என்ன ஆச்சுப்பா?"

கஷ்டப்பட்டு கண்ணீரை அடக்கி வைத்திருந்தவள், அதற்கு மேல் அடக்க முடியாது, மாலதியை அணைத்து அவள் தோளில் முகம் புதைத்து தேம்பினாள்.ஒன்றும் புரியாத போதும், தோழியை சமாதானப் படுத்த முயன்றாள் மாலதி.

"சுமி.. அழாதே... என்ன ஆச்சு.. சுமி..."

ஏதோ மனதில் இருக்கும் சோகத்தை எல்லாம் அழுது தீர்த்துவிடுபவள் போல் அவள் அழுதுக் கொண்டே இருக்கவும் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் நின்றாள் மாலதி. அவளுக்கு உதவுவது போல் தோட்டத்தில் மின் விளக்குகள் எரிய தொடங்கின. தங்களை தேடி யாரோ வர போகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்த மாலதி,
"சுமி, இங்கே பார் நான் சொல்றதை கேள்... நமக்காக தான் யாரோ லைட் போட்டிருக்காங்க... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இங்கே வருவாங்க... நீ இப்படி அழுறதை பார்த்தால் அப்புறம் எல்லோருக்கும் ஏன் என்னன்னு நாம பதில் சொல்லனும்... ப்ளீஸ் கொஞ்சம் நேரம் அழறதை நிறுத்து... ரூமுக்கு போனப்புறம் எவ்வளவு நேரம் வேணும்னாலும் அழு... ப்ளீஸ் சுமி...."

அவள் சொல்வதை ஏற்றுக் கொண்டவள் போல், மாலதியிடம் இருந்து விலகி, கண்ணீரை துடைத்து விட்டு முகத்தை சாதாரணமாக வைத்துக் கொள்ள அவள் முயன்ற போது, வனஜா அங்கே வந்து சேர்ந்தாள்.

"இங்கே தான் இன்னும் இருக்கீங்களா... லைட் போட்டுட்டு வந்திருக்கலாமே... பசங்க நீங்க ரெண்டு பெரும் உள்ளே இல்லைன்னு சொன்னாங்களா ஒரு நிமிஷம் பயந்து போய்டேன்.... "

"பயப்பட என்னங்க இருக்கு... நாங்க ரெண்டு பேரும் நேரம் போனதே தெரியாம பழைய கதை எல்லாம் பேசிட்டு இருந்தோம்.... சரி வா சுமதி உள்ளே போகலாம்..." என்று பேசியபடி சுமதியின் கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வனஜா பின் நடக்க தொடங்கினாள் மாலதி.

உள்ளே செல்லும் முன், தோட்டத்தில் உள்ள விளக்குகளுக்கான சுவிட்ச் எங்கே இருக்கிறது என்றும் கேட்டு தெரிந்து கொண்டாள் மாலதி.

ற்றவர்கள் தங்களுக்காக உணவறையில் காத்திருப்பதை உணர்ந்து, இருவரும் நேராக உணவருந்த சென்றனர். பேருக்கு எதையோ கொரித்த தோழியை பார்த்து மாலதிக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அவள் இப்போது தான் பழைய சோகம் மாறி உற்சாகத்தோடு பழக தொடங்கியிருந்தாள்... மாணவிகள் சிலர் சுமதியின் வாடியிருந்த முகத்தை கேள்வியாய் பார்பதைக் கண்டவள்,

"உங்க சுமதி மேடத்திற்கு... திரும்ப தலை வலிக்குதாம்...."

"ஒரு நாள் எங்க கூட இருந்ததற்கே இப்படி அவங்க டல் ஆயீட்டாங்களே... மாலதி மேடம் மாதிரி மாசம் முழுக்க எங்களோட இருந்தால் அவ்வளவு தான் போல இருக்கு...." என்றாள் துடுக்கான மாணவி ஒருத்தி.

"சும்மா இரு வினு... நம்ம சுமதி மேடம் டல்லா இருந்தா கூட தனி அழகா தான் இருக்காங்க...." என்றாள் இன்னொருத்தி.

ஆம் என்று மேலும் சில மாணவிகளும் ஒத்தூதினர்....

"ஆமாம் மேடம்.. எங்களுக்கு கொஞ்சம் உங்க பியூட்டி டிப்ஸ் எல்லாம் சொல்லி கொடுங்க..." என்றது இன்னொரு வாண்டு.

"பாவம் அவளே தலைவலின்னு கஷ்டப் பட்டுட்டு இருக்கா... உங்களுக்கு நல்ல டைம் கிடைச்சது டிப்ஸ் கேட்க்க...." என்றாள் மாலதி.

"பார்த்தியா.. என்ன தான் பிரெண்ட்ஸ் என்றாலும் சுமதி மேடத்தை அழகுன்னு சொன்னால், மாலதி மேடத்திற்கு எப்படி கோபம் வருதுன்னு..." என்று தன் ஆசிரியையே வாரினாள் வினு என்று அழைக்கப் படும் வினோதா.

மாலதி பதில் சொல்லும் முன்,
"அது அப்படி இல்லை மேடம்... உங்க கிட்ட நாங்க டிப்ஸ் எல்லாம் ஏற்கனவே கேட்டு வாங்கியாச்சு... சுமதி மேடம் அப்படி இல்லையே... அது தான் இப்போவே கேட்க்கிறோம்...." என்று பதிலும் சொன்னாள் ஒருத்தி.

இப்படி பேச்சும் சிரிப்புமாக, மற்றவர்கள் உணவு அருந்தி முடிக்கும் வரை இருந்து விட்டு, சுமதி தங்கள் அறைக்கு சென்றாள். மாலதி மற்ற மாணவிகளிடம் மறுநாள் செல்ல இருக்கும் இடங்கள் பற்றி சொல்லி விட்டு, அவர்களை காலை ஒன்பது மணி அளவில் தயாராக இருக்கும் படி அறிவுறுத்திவிட்டு தங்கள் அறைக்கு சென்றாள்.

தவை தாளிட்டு உள்ளே வந்தவள், நேராக கட்டிலில் அமர்ந்து எங்கோ வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சுமதியின் முன் சென்று அமர்ந்தாள்.

"இப்போ சொல் சுமதி... அங்கே தோட்டத்தில என்ன நடந்துச்சுன்னு...."

சுமதி பதில் சொல்லாது அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளின் கை விரல்களை மெதுவாக வருடியவள்,
"சொல்லுப்பா என்ன ஆச்சு? அருண் அங்கே வந்திருந்தாரா?"

மாலதியின் கேள்வியில், அதுவரை அடைக்கப் பட்டிருந்த கண்ணீர் திரும்பவும் பெருக்கெடுத்து ஓட தொடங்கியது..

"இதோ பார்... சுமி.. என்னன்னு சொல்லாமல் நீ இப்படியே அழுதுட்டு இருந்தால் என்ன அர்த்தம்? அருணை பார்த்தியா? எதாவது கடுமையா சொன்னாரா? இல்லை வேற யாரவது ஏதாவது சொன்னாங்களா?"

மாலதியின் கேள்வியில் சற்று அவமானமாக உணர்ந்தாள் சுமதி. ஆயினும் இல்லை என்பது போல் தலை அசைத்தாள்.

"யாரையும் பார்க்கலை, யாரும் எதுவும் சொல்லவும் இல்லைன்னா அப்புறம் ஏன் இந்த அழுகை?"

"இல்லை.. அருண் அங்கே வந்திருந்தார்... ஆனால் அவர் கடுமையா எதுவும் பேசலை...." என்றாள் சுமதி சற்று மெல்லிய குரலில்.

"அப்புறம் உன்னை இவ்வளவு கஷ்டப் படுத்துற மாதிரி அப்படி என்ன செஞ்சாரு?"

பதில் சொல்வது சுமதிக்கு சற்று கடினமாக இருந்தது. தோழியிடம் எதை சொல்வது என்று தடுமாறினாள்...

"என்னப்பா? என்ன ஆச்சு? நீ சொன்னால் தானே எனக்கு தெரியும்..." என்றபடி தோழியை நோக்கினாள் மாலதி.

அழுத விழிகளும், சிவந்த கன்னமுமாக, உதட்டை கடித்த படி அமர்ந்திருந்தாள் சுமதி. ஆனால் இப்போது கன்னம் சிவக்க காரணம் என்ன? அழுததினால் ஏற்பட்ட சிவப்பு இல்லையோ? மேலும் உற்று கவனித்தவளுக்கு அந்த வேற்பாடு உரைத்தது.

"சுமி... அருண் ஏதாவது தப்பா..."

அவள் சொல்லி முடிக்கும் முன் நிமிர்ந்து பார்த்த சுமதியின் விழிகள் அவள் கேள்விக்கான பதிலையும் சொல்லியது.

இப்போது என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் மாலதி சற்று தடுமாறினாள். பிரிந்திரிந்த போதும் அவர்கள் இருவரும் இன்னும் கணவன் மனைவி தான்... அவர்கள் இடையே ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த பிரிவுக்கான காரணமும் அவளுக்கு முழுமையாக தெரியாது...

மாலதியின் முகத்தை பார்த்த சுமதிக்கு, அந்த நிலையிலும் தன்னையும் மீறி சிரிப்பு வந்தது. சுமதியின் முகத்தில் புன்னகையை கண்ட மாலதி,
"இப்போ சிரி... இவ்வளவு நேரமா டன் கணக்கில அழுது வடிஞ்சுட்டு...."

"ம்ம்... நான் சொன்ன பேச்சை கேட்டு நீ கல்யாணம் பண்ணி இருந்தால்... இப்போ எனக்கு பிரச்சனையே இல்லை.... உன் கிட்ட இதெல்லாம் பேச எனக்கு ஈஸியா இருந்திருக்கும்... "

"ஹே.. பேச்சை மாத்தாதே... அப்படி என்ன என்கிட்டே சொல்ல முடியாதது அங்க நடந்தது? அதுவும் தோட்டத்தில...."

சற்று தயங்கிவிட்டு, பட்டும் படாமல் தோட்டத்தில் நடந்தை சொல்லி முடித்தாள் சுமதி.

"என்ன அருணை கையை நீட்டி அடிச்சியா?"

ஆம் என்று தலை அசைத்தாள் சுமதி.

"அவருக்கு நல்லா வேண்டியது தான்... ஆனால் அவரை அடிச்சுட்டு நீ ஏன் இவ்வளவு நேரம் அழுற?"

"என்ன சொல்றதுனே தெரியலை மாலு... அருண் என்னை விட்டு பிரிய போறாருன்னு தான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன்... இங்கே வந்து நடக்குறதெல்லாம் பார்க்கும் போது கொஞ்சம் அதிர்ச்சியா இருக்கு.... திரும்ப தேவை இல்லாத ஆசை எல்லாம் வளர்த்துக்கவும் பயமா இருக்கு..."

"சுமி... வந்து... உனக்கு கஷ்டமா இல்லைன்னா... அப்படி என்ன தான் நாலு வருஷம் முன்னாடி நடந்துச்சுன்னு என்கிட்டே சொல்லலாம் இல்லை....எனக்கு இப்போ தலையும் புரியலை வாலும் புரியலை.."

தோழி அமைதியாக இருக்கவும்,
"உனக்கு கஷ்டமா இருந்தால் வேண்டாம் சுமி... அப்புறம் பார்க்கலாம்...."

"இல்லை மாலு...உனக்கு தூக்கம் வரலைன்னா... இப்போவே சொல்றேன்..."

"உன்னை விட வேற என்னப்பா முக்கியம்... தூக்கமாவது ஒன்னாவது.... நீ சொல்லு..."

எதில் இருந்து தொடங்குவது என்பது போல் சுமதியின் முகம் சற்று சிந்தனையை காட்டியது. பின் முடிவு செய்தது போல் பேச தொடங்கினாள்...

தொடரும் 

Check out the last part Part 4 here 

Check out the last part Part 6 here 

Pin It
The above article / story / poem is a copyright material and is published with the consent of the author. If you find any unauthorized content do let us know at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.. All the copyright content at chillzee.in are protected by national and international laws & regulations. We are against plagiarism! If you find our site's content copied in any other website, we request you to let us know at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it..
Add comment
Dear readers, Comments feature is provided for sharing your comments about this article.
Please restrain from using it for other purposes.
Chillzee.in reserves all rights to remove / modify any irrelevant / inappropriate comments without any prior notification.
To read our Comment / Forum rules, please visit Chillzee Comments & Forum Rules.Thank you.
If you have any queries please contact administrator @ admin@chillzee.in

Come join the FUN!

Write @ Chillzee
Download Chillzee Jokes for Android
(Click the image to get the app from Google Play Store)
Go to top